• nl

Verslag Noppennieuws

Peter van de Sanden was mee met de 2011 editie van de Funduro Raid om voor hetNoppennieuws onderstaand verslag te maken. Peter is altijd op zoek naar mooie foto’s, wat dacht je van een koeienschedel aan de motor. Deze topfoto is te zien in bovenstaande banner.

Peter zijn verslag:

Voor wie rijden met een gids minder leuk vindt en een rally net iets teveel van het goede is de Funduro raid in Spanje een leuk alternatief. Een week lang met roadbook, Tripy of gps  rijden over de mooiste off road paden van Catalonië, Noordoost Spanje. Eenmaal weg van de kust kom je er al snel achter dat er in het Spaanse binnenland nog ruimte zat is en de gebieden waar je doorheen rijdt zeer afwisselend zijn. Het ideale gebied voor de Funduro Raid.

Eerst even uitleggen waar de naam ‘Funduro’ vandaan komt. Het Funduro team bestaat uit een groep enduro enthousiastelingen uit de buurt van het Noord-Hollandse Noordwijkerhout die altijd op zoek zijn naar nieuwe uitdagingen. “Kun je voor ons een spannende route door Noord Spanje maken?”, was twee jaar geleden hun vraag. En als je die vraag aan de juiste persoon stelt, in dit geval Gerjan Leppink (ook organisator van de OER en de Alentejo rally), dan kan er zomaar JA op geantwoord worden. Leppink ging in de wintermaanden aan de slag waarna de Funduro jongens enkele maanden later op pad gingen. De route, meest geschikt voor lichtere enduromotoren, was lang en zwaar maar de mannen van het Funduro team waren na afloop laaiend enthousiast. Afgelopen voorjaar  ging er weer een groep op pad en daar was Noppennieuws bij.
De start van de Funduro Raid is op loopafstand van het vliegveld van het uit alle windhoeken bereikbare Girona. Bij aankomst staan de motoren, door Leppink naar Spanje getransporteerd, al in het zonnetje te wachten. Het is pas april maar in de zon al ruim 25 graden. De routes, zo’n 300 à 400 km lang en goed voor minimaal 10 rij-uren per dag, gaan van hotel naar hotel. Je spullen worden door de organisatie vervoerd. Het enige wat je zelf moet doen is off road rijden en de weg zoeken. Dat laatste is niet moeilijk als je tenminste een klein beetje van navigeren weet.

De eerste dag gaat het van Girona via de Spaanse costa’s naar het stadje Vic. Een afstand via asfalt van amper 60 km maar de Leppink route is goed voor 300 km. En wat voor een route. Het duurt niet lang of de zweetdruppels gutsen in mijn bril. Van alles kom je onderweg tegen, behalve mensen. En dan is het nog wel zondag als de Spanjaarden er zelf ook op uit trekken. Vanwege een marathon is een dorpje afgesloten waarna het op je handigheid met de gps aan komt hoe snel je een alternatieve route weet te vinden. De heuvels zijn in het begin nog niet zo hoog waardoor er overal paadjes lopen. De deelnemers die laat nog onderweg zijn worden aan het einde van de dag getrakteerd op een hevige onweersbui. Die kun je in de buurt van de Pyreneeën altijd verwachten. Dat het daarna wat minder warm werd, was mooi meegenomen.
Op de tweede dag, van Vic naar Lerida (Lleida in het Catalaans) veranderd de omgeving. Het wordt meer en meer een soort westernlandschap. Lage struiken, kale rotsen en verlaten huizen op de meest onmogelijk plaatsen gebouwd. De route gaat hoger en hoger de bergen in richting 2000 meter. Dat zijn de uitlopers van de nog hogere Pyreneeën waar je officieel bijna nergens mag komen. Ook uit Spaanse natuurgebieden moet je met een off road motor weg blijven. De route van de tweede dag is een erg pittige. Twaalf uur vrijwel onafgebroken rijden door een adembenemend landschap. Nog geen tijd om ergens rustig wat te eten. Vergeet niet, in april is het pas rond acht uur ’s ochtends licht en om acht uur ’s avonds alweer aarde donker. En voor die tijd wil je echt wil binnen zijn omdat het snel afkoelt. In een prachtig hotel komen de deelnemers weer snel op verhaal maar na het eten verhuist iedereen opvallend snel naar zijn kamer. Er staat morgen immers weer een aardig tochtje op het programma.

De derde dag begint door de graan- en fruitschuur van Spanje. Lange paden tussen uitgestrekte akkers totdat uit het niets een soort muur van zand en steen opduikt. Achter die ‘muur’  gaat een landschap schuil wat nog het meest weg heeft van een enorme canyon. En daar loopt de route dus dwars doorheen. Find your way! Ik voel met net een echte Dakar rijder. De canyon in lukt nog wel maar er kilometers verderop weer uit zien te komen is een ander verhaal. Gelukkig ben ik niet de enige die daar moeite mee heeft. Maar eenmaal boven is het plezier des te groter als je anderen nog ziet ploeteren. Ja, die Leppink weet de paadjes te vinden. De route eindigt uren later bij de stad Zaragoza. Deze stad wordt omgeven door het grootste enduropark wat ik ooit heb gezien. Over witte heuvels, karig begroeid met wat groen en ontelbare enduro paadjes. Het kost geen enkele moeite om hier te verdwalen als je even aan het spelen bent. En dan blijkt het best spannend om de juiste weg terug te vinden. Maar gingen we niet voor het avontuur?
Ons hotel in Zaragoza ligt midden in de stad met uitzicht op de beroemde El Pilar (kathedraal). Prachtig. Maar nadeel van dit mooie uitzicht is dat je bij aankomst, en de volgende ochtend bij vertrek, met je off road motor door de stad moet zeulen.  Daarom is er in de toekomst ook een Funduro route met hotels buiten de stad. Wat minder luxe maar het scheelt wel flink wat dagelijkse asfaltkilometers. Maar je mist dan wel de beste tapaz restaurants.

De vierde dag staat er weer een stevige rit op het programma. Vanuit het binnenland (Zaragoza) terug naar de kust in de buurt van Valencia. Een weer komen we hoog in de bergen door gebieden met prachtige vergezichten. Tijd om te kijken is er niet altijd want de route vraagt alle aandacht. Soms zijn het onverharde paden maar evengoed ga je via een geitenpad, net breed genoeg voor je motor, een berg over. Zij die met roadbook rijden hebben hun handen vol om de juiste route te vinden. Met GPS en Tripy gaat het een stuk gemakkelijker. Vooral omdat je meteen door hebt als je fout rijdt. Met een papieren roadbook kom je daar meestal pas veel later achter. Omdat we onderweg weinig oponthoud hebben en het aardig opschiet is er eindelijk tijd om onderweg uitgebreid te lunchen. Plaatsen om koffie te drinken of wat te eten zijn er in het dunbevolkte binnenland niet zo veel maar als je eenmaal iets gevonden hebt dan is het smullen. Een complete viergangen maaltijd, inclusief drank, voor minder dan een tientje. We lieten het ons goed smaken. Dag vier eindigde op het strand bij Castellón de la Plana waar het nog lang gezellig bleef op het terras bij ons hotel.

Op dag vijf stond een rondje Castellón op het programma. Bij vertrek in alle drukte vraag je je in het begin af wat moet dit vandaag worden maar voor je het weet zit je alweer op een smal pad hoog in de bergen op zoek naar het juiste spoor. Voor het eerst die week verdwijnt het zonnetje even achter de wolken waarmee het heuvellandschap er ineens veel ruiger uit ziet. Van stof hebben we de hele week geen last omdat je alleen of met z’n twee rijdt. In een groep achter een gids kan dat wel eens anders zijn. Het mooie van alleen rijden is ook dat je je eigen tempo kunt bepalen en kunt stoppen waar je maar wilt. Wel zo handig als je onderweg wilt fotogaferen. Voor het eerste deze week komen we onderweg iemand tegen die het niet zo op off road rijders heeft. Ofschoon we op een openbare weg rijden meent hij toch dat we daar niks te zoeken hebben. Je merkt dan meteen dat je in de buurt van de kust zit waar de mooiste plekjes ingenomen zijn door (buitenlandse) toeristen die het liefst een groot hek om hun huis/grond zetten. Dat is in Spanje niet veel anders dan in Nederland.

De laatste dag gaat van Castellón naar finishplaats Valencia. Niet via de kortste weg maar bijna 300 km off road door de bergen. De route begin in een kilometerslange rivierbedding met kiezelstenen, kiezelstenen en nog eens kiezelstenen. Compleet met diepe knippen. Dat rijdt nog lastiger dan een zandpad met knippen. Het rolt alle kanten op behalve de juiste. Tjonge, wat kost dat een kracht. Blij als we de rivierbedding uit kunnen. Uitzetter Gerjan Leppink blijkt het toetje tot de laatste dag te hebben bewaard. Een route die in een wk-enduro niet zou misstaan. Het is voor iedereen genieten tot de laatste meters. Nou ja, voor iedereen? Leppink had goed gezegd dat de Funduro Raid bedoeld is voor lichte enduromotoren. Maar valt een KTM LC4 690 daar nu wel of niet onder? Nou, dat ligt er maar net aan wie er op de motor zit. De een kwam tierend bij het finishhotel aan omdat het te zwaar was geweest en de andere had een smile van oor tot oor. De grens ligt nu eenmaal voor iedereen ergens anders.
In Valencia werden de motoren weer in de trailer van Leppink Adventure geladen en de deelnemers werden de volgende dag naar het vliegveld van Valencia gebracht vanwaar ze terug naar Nederland konden vliegen.
Hoe Gerjan Leppink het voor elkaar krijgt om naast Oost Europe en Portugal weer zo’n mooie off road route in elkaar te zetten zal altijd wel een raadsel blijven. Maar heeft het zin je dat af te vragen? Nee, je kunt beter de ruim 2000 km route gewoon een keer zelf gaan rijden. Alleen, met een kleine groep of georganiseerd.

Meer weten over onze evenementen?

Neem dan contact op met Gerjan.

Stuur Gerjan een bericht

Of bel voor meer informatie
+31 (0)6 51 31 01 38